ตอนที่ 1 จากเด็กเทคนิค สู่วันที่ไม่มีโรงงานไหนรับเข้าทำงาน

รายละเอียด

ตอนที่ 1 จากเด็กเทคนิค สู่วันที่ไม่มีโรงงานไหนรับเข้าทำงาน

ประเภท : นานาสาระ

ตอนที่ 1
จากเด็กเทคนิค  สู่วันที่ไม่มีโรงงานไหนรับเข้าทำงาน
ผมเป็นคนจังหวัดชลบุรีโดยกำเนิด
โตมากับภาพนิคมอุตสาหกรรม โรงงานเรียงราย รถเทรลเลอร์วิ่งทั้งวันทั้งคืน
ตั้งแต่เด็กผมคิดว่า
“โตขึ้นยังไงก็คงได้ทำงานโรงงานแถวบ้านนี่แหละ”
ปี 2542 ผมเรียนจบจากเทคนิคชื่อดังในกรุงเทพฯ
วันที่รับใบประกาศ ผมไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นมากเหมือนเพื่อนหลายคน
เพื่อนๆ ส่วนใหญ่เตรียมตัวสอบเรียนต่อ
บางคนตั้งใจเป็นวิศวกร
บางคนจะต่อปริญญาตรีทันที
แต่ผมเลือก “ไม่เรียนต่อ”
เหตุผลของผมมีแค่ 2 อย่าง

1. เรื่องการเงิน
2. ผมหาตัวเองไม่เจอ

เรื่องเงินไม่ต้องอธิบายมาก บ้านผมไม่ได้ร่ำรวย พ่อแม่ทำงานหนักมาตลอด ผมรู้ดีว่าถ้าเรียนต่อภาระจะตกอยู่กับครอบครัว
ส่วนเหตุผลข้อที่สอง…มันหนักกว่า
ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร
ไม่รู้ว่าเรียนจบไปจะทำอะไร
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชอบอะไรจริงๆ
ผมกลัวเรียนต่อไปโดยไม่มีเป้าหมาย
แล้วสุดท้ายก็หลงทางเหมือนเดิม
ผมจึงตัดสินใจกลับชลบุรี
คิดง่ายๆ ว่า “หางานทำก่อน”
ตอนนั้นผมมั่นใจมาก
คิดว่าเรียนจบเทคนิคมา ยังไงโรงงานก็ต้องการคน
แต่ความจริงมันไม่ง่ายแบบนั้น

---

วันที่เดินสมัครงานจนหมดนิคม
ผมแต่งตัวเรียบร้อย ถือแฟ้มเอกสาร เดินเข้าออกโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมหลายแห่งในจังหวัดชลบุรี
ทุกที่ถามเหมือนกัน
“มีประสบการณ์ไหม?”
ผมตอบตามตรง
“ไม่มีครับ เพิ่งจบ”
คำตอบที่ได้กลับมาคือ
“เดี๋ยวติดต่อกลับ”
ซึ่งผมรู้ดีว่ามันแปลว่าอะไร
ผมสมัครแทบทุกที่
แต่ไม่มีที่ไหนเรียกเลย
ตอนนั้นผมสงสัยมาก
ทำไมไม่มีใครรับ?
ผมเริ่มคิดว่าตัวเองไม่เก่งพอ
หรือบุคลิกไม่ดีพอ
จนมารู้ทีหลังว่า
หลายบริษัทในช่วงนั้นมีอคติกับพฤติกรรมของคนพื้นที่บางส่วน
ทำให้เด็กชลบุรีอย่างผมโดนเหมารวมไปด้วย
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมาก
เหมือนเรายังไม่ได้พิสูจน์ตัวเอง
แต่ถูกตัดสินไปแล้ว
ผมเคยนั่งมองนิคมอุตสาหกรรมที่มีโรงงานเป็นร้อยแห่ง
แล้วถามตัวเองว่า
“ทำไมไม่มีที่ไหนต้องการเราเลย?”
ความมั่นใจค่อยๆ ลดลงทุกวัน

---

งานแรก…พนักงานทั่วไป
สุดท้ายผมได้งานในตำแหน่งพนักงานทั่วไป
ไม่ใช่งานช่าง
ไม่ใช่งานเทคนิค
ไม่ใช่งานที่ใช้ความรู้ที่เรียนมาเต็มที่
แต่ตอนนั้นผมไม่มีสิทธิ์เลือก
ผมบอกตัวเองว่า
“อย่างน้อยก็มีงานทำ”
ผมทำงานหนัก
ตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีที่สุด
ที่ทำงานนี่เองที่ผมได้เจอกับแฟน
คนที่อยู่ข้างๆ ผมมาตั้งแต่วันที่ยังไม่มีอะไร
ช่วงนั้นชีวิตเริ่มมีสีสัน
ผมเริ่มมีแรงผลักดัน
ผมไม่อยากเป็นพนักงานทั่วไปไปตลอดชีวิต
ผมเริ่มอบรมหาความรู้เพิ่มเติม
เรียนรู้เรื่องเครื่องจักร
เรียนรู้การออกแบบ
ผมใช้เวลาหลังเลิกงานศึกษาทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับสายงาน
จนในที่สุดผมก็ได้ขยับตำแหน่ง
กลายเป็นช่างเทคนิคออกแบบแม่พิมพ์
วันนั้นผมดีใจมาก
รู้สึกเหมือนพิสูจน์ตัวเองได้แล้ว

---

เงินดีขึ้น แต่ใจเริ่มถามหาอะไรบางอย่าง
ตำแหน่งใหม่ รายได้ดีขึ้น
ชีวิตดูมั่นคงขึ้น
ผมมีความสุขช่วงแรกๆ
แต่พอทำไปสักพัก
ผมเริ่มถามตัวเองอีกครั้ง
“นี่คือชีวิตที่เราต้องการจริงๆ เหรอ?”
ผมสังเกตว่าหัวใจผมไม่ได้เต้นแรงกับงานนี้
ผมทำได้ดี แต่ไม่ได้รักมัน
และลึกๆ ในใจ
ผมอยากรวย
ไม่ใช่รวยเพราะอยากอวดใคร
แต่รวยเพราะอยากมีอิสระ
ผมอยากเป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง
อยากตื่นมาแล้วรู้สึกว่ากำลังสร้างอะไรของตัวเอง
ผมคิดเรื่องนี้อยู่เป็นปี
สุดท้ายผมตัดสินใจครั้งใหญ่

---

ลาออกจากงานประจำ…สู่พ่อค้าตลาดนัด
หลายคนบอกว่าผมบ้า
งานมั่นคง
ตำแหน่งดี
เงินเดือนกำลังไปได้สวย
แต่ผมเลือกลาออก
ผมเริ่มต้นขายของตลาดนัด
ช่วงแรกเหนื่อยมาก
ต้องตื่นตี 4
ขนของ
ตั้งร้าน
เก็บร้าน
เดินทางทุกวัน
แต่ผมรู้สึกตื่นเต้น
มันเป็นเงินที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองล้วนๆ
ปีแรก…พออยู่ได้
ปีที่สอง…ยอดขายเริ่มพุ่ง
ปีที่สาม…ขายดีมาก
ตอนนั้นผมมั่นใจมาก
คิดว่า “ผมมาถูกทางแล้ว”
ผมมีเงินเก็บ
เริ่มขยับขยาย
เริ่มวางแผนอนาคต
แต่ธุรกิจไม่มีอะไรแน่นอน
พอเข้าปีที่ 4
คู่แข่งเริ่มเยอะ
สินค้าซ้ำกันเต็มตลาด
กำไรลดลงเรื่อยๆ
จากกำไร
กลายเป็นกำไรน้อย
จากกำไรน้อย
กลายเป็นขาดทุน
ผมเริ่มกินเงินเก็บ
ปีที่ 5 และ 6 ยิ่งหนัก
ผมนอนคิดทุกคืน
ว่าทำไมสิ่งที่เคยใช่
ถึงกลายเป็นไม่ใช่

---

จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ…คำแนะนำจากครอบครัว
ช่วงที่ผมเครียดหนัก
ทางบ้านพูดขึ้นมาว่า
“มาเปิดร้านรับซื้อของเก่าเถอะ น่าจะดี”
ตอนนั้นกระแสเปิดร้านรับซื้อของเก่ากำลังมาแรง
จากเดิมที่คนมองว่าเป็นอาชีพสกปรก น่ารังเกียจ
มุมมองเริ่มเปลี่ยน
หลายคนรวยจากธุรกิจนี้
สินค้าขายได้ทุกตัว
ของเก่าทุกอย่างมีราคา
ผมเริ่มสนใจ

---

เงินทุน 200,000 บาท กับความหวังใหม่
พ่อให้ทุนผม 200,000 บาท
ผมใช้พื้นที่บ้านเปิดร้าน
ล้อมรั้ว 30,000 บาท ใช้ไม้ยูคาเป็นเสา
ซ่อมโรงเรือนเก่า หาสังกะสีเก่ามาทำหลังคา
ซื้อรถกระบะ 120,000 บาท
ทำใบประกอบการค้าของเก่า 5,000 บาท
เงินเหลือ 45,000 บาท
ตอนนั้นผมคิดว่า
“น่าจะพอเริ่มต้นได้”
ผมตื่นเต้นมาก
รู้สึกเหมือนเริ่มธุรกิจของตัวเองจริงๆ สักที

---

ความจริงที่ไม่สวยงาม
วันแรกที่เปิดร้าน
ผมนั่งรอ
ไม่มีใครมา
วันที่สอง
ก็ยังไม่มี
ถ้ามีรถมาขายของเก่า
ผมดีใจมากเหมือนถูกหวย
แต่ส่วนใหญ่ไม่มีลูกค้าเลย
ทำเลร้านผมไม่ดี
เป็นทางผ่าน
มีแต่รถขนส่งวิ่งผ่าน
คนในชุมชนแทบไม่มี
ค่าใช้จ่ายมากกว่ารายได้
ผมนั่งคิดในใจว่า
“ธุรกิจนี้จะไปรอดไหม?”
ความกลัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง

---

ทางออกแรก…วิ่งไปรับซื้อเอง
ผมคิดว่า
ถ้าลูกค้าไม่มา
เราก็ต้องไปหาลูกค้า
ผมเอารถกระบะไปวิ่งรับซื้อของเก่าตามร้านค้า
แต่สิ่งที่เจอคือ
ไม่มีใครขายให้
เขากลัวผมเป็นมิจฉาชีพ
กลัวผมไปลักขโมยของ
สุดท้ายผมต้องติดต่อร้านใกล้บ้าน
ขอซื้อจากเขา
เขาขายให้
แต่พอมาคำนวณต้นทุนแล้วแทบไม่คุ้ม
ออกไป 1 วัน
ต้องมีลูกน้อง 1 คน
ค่าแรงตอนนั้น 280 บาท
ค่าน้ำมัน 500 บาท
กำไรต่อเที่ยวประมาณ 1,000–1,200 บาท
หักค่าแรงตัวเอง
เหลือไม่เท่าไหร่
แต่สิ่งที่หนักกว่าคือ “ความเหนื่อย”
ผมไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
แดดร้อน
ยกของหนัก
ขับรถทั้งวัน
ทำอยู่ประมาณ 1 เดือน
ผมรู้เลยว่า
นี่ไม่ใช่ทาง
ผมต้องเปลี่ยนวิธีคิด
เปลี่ยนกลยุทธ์
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

---

เดี๋ยวตอนหน้าผมจะเล่าให้ฟังว่า
ผมเปลี่ยนจากร้านเงียบๆ
กลายเป็นร้านที่คนเริ่มรู้จักได้อย่างไร
และผมค้นพบ “หัวใจของธุรกิจรับซื้อของเก่า” ได้ยังไง
ติดตามตอนที่ 2 ครับ 

  เมื่อวันที่ : 2026-02-19 12:44:27